قومی متفکر به گُل تریاک

دوهفته پیش سیارهِ دوّار خاکی ما رقص منظوم وآهسته آهسته خودرا بر محور آفتاب تکمیل نمود، و سال نو و بهار دیگری از راه رسید. بهار فصل خیزش و بیداری سبزه های سرمست چمن است که ،از حمل تا عقرب سال گذشته، برایوان سبز عالم به عیش و همنیشینی با عندلیب و هزاران پرداخته اند و همدم و قرین بنفشه و مرسل و لاله بوده اند. باری، بسیاری از قبیله های بشر که تا هنوز دست برخاک و عشق به زمین دارند همزمان با آمدآمد پرندگان بر تراکتورهایشان سوار میشوند و به قلبه و خیشاوه می پردازند. تا هم عشق و عادت کهن بشر به کشت و سرسبزی را پاسداری نمایند و هم نوید و امیدی بر دل گرسنگان شهرنشین بدمند که محصول و خرمنی در راه است. شاید ناسپاسی بالاتر ازاین برمقدم بهار نباشد که دامن طبیعت را دانه های خشخاش بپاشند و سپس، به امید خرمن آن، دل معصوم زمین را پر از خون بیگناهان نمایند...